We zitten aan het ontbijt in het centrum van Chiang Rai, vijf minuten lopen van het busstation. Ik geniet van een Chinese stijl vegetarische spaghetti. Erg origineel en vooral erg lekker.
Ik moet hier even vertellen dat ik in twee maanden tijd slechts 1 keer een broodje heb gegeten. Dit ene broodje was voor de speciale gelegenheid van het traditionele Goulash soep eten in Chiang Mai met Peter en Herma. Goulash soep is het enige westerse voer dat ik tot nu toe ik Thailand op heb, verder eet ik altijd rijst of noodles.
Ik dwaal af, het ontbijt was lekker. We huurden voor 300 baht (ongeveer €6,00) een brommertje dat ons die dag zou vervoeren. Ik voorop met mijn 80 kilo, Pornla achterop met haar 40 kilo en als een echte toerist, een camera om mijn nek en een zonnebril op mijn harses.
Dit zou mijn laatste toeristische week in Thailand worden dus ik moest er van genieten.
Ongeveer twintig minuten buiten Chiang Rai (tenzij ik ben omgereden) ligt een tempel die nooit af komt. Dat is te zien, er wordt constant gebouwd aan nieuwe gebouwen en er is om de tempel heen nog genoeg grond beschikbaar. De tempel heet Wat Rong Khun en ze heeft een bijzonder verhaal.
Vertel, vertel
Ik wou dat ik het kon vertellen, maar ik had geen zin om een gids te betalen om mij de tempel te laten zien. Chiang Rai is ook niet echt op toeristen ingesteld en alle folders waren in het Thais. Daar komt bij dat Pornla geen Boedhist is en ze mij dus ook niet veel over de tempel kon vertellen. Dan maar mijn eigen draai aan het verhaal.
Vertel nou!
Vooruit...
Van een afstandje ziet de tempel er erg mooi uit. De witte kleur straalt (zoals bedoeld) onschuld uit. Maar zodra je dichterbij komt dan blijkt de onschuld een illusie. Kijk maar:
Religie is niet mijn sterkste punt, maar dit lijkt wel een beetje op de hel. Armen die angstvallig uit de grond omhoog graaien. Het is zeker geen prettig beeld, maar ik vind het prachtige kunst.
De prachtige en angstaanjagende schilderingen in de tempel maakten al snel aan mij duidelijk dat deze tempel het kwaad van de wereld uit beeldt. De witte kleur is volgens mij bedoeld om het onschuldige gezicht van het kwaad te tonen.
Helaas, op de meest interessante plek (binnenin de tempel) mocht ik geen foto’s maken. Ik kan in het kort omschrijven wat ik zag: Rook, vuur, moord, brand. De aanslagen van 11 september waren uitgebeeld met boze geesten die uit het smorende gat van het WTC vlogen.
De aarde stond in brand en het toekomstbeeld was volgens de schilder duidelijk: Er komen ruimte oorlogen aan, compleet met Star Wars achtige ‘lasers’. Wat had ik hier graag foto&rsuo;s van gemaakt... maar de beelden staan vast in mijn geheugen.
Ik kan een bezoekje aan deze tempel aan iedereen aanraden.
Op veler verzoek, hierbij een close-up foto van mij. Zoals je ziet, ik ben nog steeds gezond.
Drie uur later
Ongeveer drie uur later hadden we alles bij de tempels wel gezien. We dronken nog wat Thaise limonade (ik had citroengras limonade) en daarna gingen we terug naar Chiang Rai. Ik wilde die avond nog een foto maken die ik vorige keer niet heb kunnen maken...