Woensdag zijn we vroeg in de ochtend vanuit het Guest House in Chiang Mai naar het bus station gegaan. Daar hadden we een mini busje naar Mae Sariang. Vanuit Mae Sariang gingen we, na een hapje lokaal voedsel, met de auto van Mel en Pat de bergen in.
Mijn vader heeft in de auto gereden. Deels omdat hij het leuk vind om te rijden, en deels omdat verschillende mensen hem hebben gezegd dat de weg naar de bergen te moeilijk is en hij het beter aan een chauffeur kan overlaten.
Als je mijn vader zegt dat hij het beter aan een ander kan overlaten dan wil hij het natuurlijk graag zelf proberen. Een (goede) eigenschap die ik ook in mijzelf tegenkom. Al met al bleek de uitdaging niet zo groot: Mijn vader weet best hoe een auto werkt en het werd een probleemloze rit over een niet al te beste weg.
Onderweg maakte we een stop in Mae Sa Gua waar we de slaapzaal hebben bekeken. Over Mae Sa Gua vertel ik woensdag meer, want daar zouden we de volgende dag weer terug komen.
We kregen avondeten in de tempel van Ban La Up. Een heerlijke maaltijd speciaal voor de gasten uit Nederland.
Na het eten zijn we naar Ban La Up gegaan om mijn gastgezin te ontmoeten. Helaas hebben we geen foto’s van deze ontmoeting maar zoals mijn moeder in een reactie gisteren al zei werden we op een enorm gastvrije manier ontvangen.
Het was al donker en laat en het werd tijd om te gaan slapen. We hadden een onderkomen geregeld in Ban Dong, een groot dorp nabij Ban La Up, waar we de nacht zouden doorbrengen.
Wakker worden in Ban Dong
Na de schoolvakantie is er (voornamelijk voor mij) een hoop onduidelijkheid ontstaan. Zo kwam ik er een dag voordat ik terug naar Ban La Up zou gaan achter dat de schoolvakantie met een week verlengd was. De week dat de school weer zou openen bleek de school (wegens vergaderingen en een schoolcompetitie) nog een week gesloten te zijn.
Ik had deze week aan mijn ouders en opa graag de school in Ban La Up laten zien maar het zat er helaas niet in.
Geluk bij een ongeluk: De schoolcompetitie had plaats in Ban Dong, op 300 meter afstand van het gasthuis waar we verbleven. De leraren van Huai Ha, Ban La Up en Mae Lae waren dus allemaal op dezelfde plek aanwezig en ik heb bijna al mijn collega’s in 1 keer aan mijn familie kunnen voorstellen.
Naast de leraren waren er ook een hoop leerlingen aanwezig, waaronder leerlingen uit Ban La Up waaraan ik al Engelse les heb gegeven. Het verblijf zo hoog in de bergen was dus zeker niet voor niets.
Na de ochtend ontmoeting op de school in Ban Dong heb ik de school in Huai Ha en een koffieplantage in Huai Hom laten zien. Daarna kregen we nogmaals een heerlijke lunch in de tempel van Ban La Up.