Het eten in een vliegtuig is wel erg lekker (smaken verschillen!). Ik ga mijn familie weer zien. Vooral mijn broer en zus heb ik regelmatig gemist dus dat is de hele thuisreis waard.
Vrijwilligerswerk is leuk, maar het legt geen brood op de plank. Als ik het zou kunnen, financieel gezien, dan zou ik zonder twijfel elk jaar een paar maanden hier in de bergen voor de klas gaan staan. Ik had nooit verwacht dat ik dit zou zeggen maar: Het leraar zijn komt mij nu vrij natuurlijk over. Ik sta zonder problemen dagelijks vol een klas met kinderen en die kinderen spreken inmiddels hele zinnen terwijl ze eerst niet verder kwamen als “good morning teacher”.
Maar ik moet nu eerst aan mijn toekomst gaan werken.
De stichting
In januari komt de nieuwsbrief van de stichting online. Voorlopig de laatste nieuwsbrief tot ik foto’s van de slaapzaal in Mae Lae heb ontvangen.
Ik ben aan het nadenken over hoe ik de stichting in de toekomst kan voortzetten en daar gaan we in januari dus over vergaderen.
Nog een maandje bij komen
In januari ga ik dus een baan zoeken per 1 februari. Dat geeft mij nog een maandje de tijd om tot rust te komen, alles op een rijtje te krijgen en te wennen aan Nederland.
Ik ga vanaf 1 januari regelmatiger berichtjes op mijn site plaatsen en vertellen over mijn tijd in Thailand. Ik ga ook weer actief aan mijn website werken dus de website wordt mooier, beter en uitgebreider.
Onderweg
Het is een lange reis naar Nederland. Ik vertrek over een uurtje naar het vliegveld, daar in de buurt eet ik een (Thais) hapje en daarna vertrek ik. Om half 8 (Thaise tijd) vlieg ik weg van Chiang Mai. Om half 2 morgenochtend (Thaise tijd) vlieg ik weg van Bangkok.
Dit was mijn laatste berichtje vanuit Thailand, tot over een paar dagen in Nederland!