Nieuwsbrief Augustus 2009

Beste lezer,

 

Inmiddels ben ik al bijna twee maanden leraar in Ban La Up, in de bergen van Mae La Noi. Mijn Thais wordt met de dag beter. Het ijs tussen de leerlingen en mij is inmiddels wel gebroken en het doet met goed om de kinderen Engels te horen spreken nadat ik het ze geleerd heb. Het blijkt een enorme uitdaging om een taal te leren aan kinderen die zelf een taal (Lawa) spreken die ik niet spreek, maar de (meeste) leerlingen zijn leergierig en dat helpt een hoop.

De werkzaamheden voor de stichting zijn ook al goed van de grond gekomen. Deze maand heb ik hulp kunnen bieden op de school in Huai Ha. Verder ben ik op een andere school gaan kijken om te zien wat de stichting daar kan gaan betekenen.

Helpen in Huai Ha

De school in Huai Ha (een Karen dorp, ongeveer 5 kilometer bij Ban La Up vandaan) heeft zo’n 100 leerlingen. Een deel van deze leerlingen woont in Huai Ha. Achtenveertig leerlingen op deze school komt uit kleine dorpjes op grote afstand van de school. Omdat de leerlingen zo ver weg wonen zijn ze genoodzaakt om grote delen van het jaar op de scholen te verblijven.

Rondom de school zijn een aantal huisjes gebouwd waar de leerlingen slapen, eten en leven. Ik had aan de leraren van de school gevraagd om een lijst te maken met spullen die nodig zijn voor de school. Hierbij dacht ik zelf voornamelijk aan dekens, muggennetten en voedsel voor de slaapvertrekken van de school.

Op vrijdag 21 augustus werd ik na schooltijd opgehaald door een auto vol met gezelschap van de Huai Ha school: Twee leraren, een lokale (Karen) bestuurder, een monnik en een stuk of acht leerlingen (achter in de pickup truck). Met veel moeite kon ik mezelf ergens achterin de auto proppen en we konden op weg naar Mae La Noi.

Halverwege de rit naar Mae La Noi staptten de leerlingen uit. Ze gingen naar hun ouderlijk huis, dat niet bepaald op loopafstand van Mae La Noi ligt.

Een lerares van de Huai Ha school gaf mij de lijst waar ik om had gevraagd, met daarop de spullen die nodig waren voor de school. De lijst heb ik voor het gemak naar het Nederlands vertaald:

• Muggennetten
• Dekens
• Ingeblikte vis, noodles en kruiden
• Rijst voor 5 maanden
• Lepels
• Soepkommen
• Borden
• Educatieve kaarten
• Schriften (ongeveer 400 stuks)
• Educatieve posters
• Gekleurde karton borden voor decoratie
• Vervoerskosten

In Mae La Noi aangekomen konden de aankopen beginnen. Allereerst naar een winkel waar ze voedsel verkopen. Daarna naar een winkel waar we de schriften, boeken, posters, borden, kommen en lepels konden kopen. Daarna... was de auto vol. Ik keek naar de lijst, waar ik alles netjes op had afgevinkt. Voor zo’n €200,00 hadden we de achterbak van een pickup truck vol geladen. Een achterbak waar eerder die dag nog 8 leerlingen in hadden gezeten.

Enkele spullen voor de Huai Ha school:

We hebben voor de komende 5 maanden voedsel ingeslagen en alle leerlingen zijn voorlopig verzekerd van voldoende schriften. Na het eten van een bord rijst gingen we voldaan weer terug de bergen in. Voor het vervoer heb ik betaald door voor ongeveer 15 euro bezine te kopen. De auto stoptte kort om mij in Ban La Up af te zetten en ging daarna op weg naar de school in Huai Ha.

Vijf dagen later kon ik een auto regelen die mij naar Huai Ha (en daarna naar een ander dorp) zou brengen. Toen we op de school aankwamen was het pauze, dus de leerlingen stonden netjes in de rij op hun lunch te wachten.

Direct kwamen er een aantal leraren naar me toe. Ze namen me mee naar de voorraad kamer om te laten zien dat alle spullen veilig waren aangekomen. Daarna kreeg ik de eer om officiëel de spullen aan de leerlingen te overhandigen.

Alles is veilig in Huai Ha aangekomen:

Ik heb de afspraak met de leraren gemaakt dat ze me in september oppikken zodat we de rest van de nodige spullen (de muggennetten, dekens en kaarten) kunnen gaan aanschaffen. Ze nemen later hierover contact met mij op.

Voordat ik in de auto staptte die door zou rijden naar Mae Lae, kwam er een leraar naar me toe. Hij gaf me een hand en zei: “Thank you, for everything.” (Bedankt, voor alles)

Volgende maand: Ban La Up, Huai Ha en Mae Lae

In september ga ik weer helpen met een aantal kleine aankopen voor de school in Ban La Up en ik ga de rest van de aankopen voor de Huai Ha school doen. Daarnaast heb ik afgesproken hulp te gaan bieden in het afgelegen en moeilijk te bereiken dorpje Mae Lae.

Mae Lae is een klein dorpje, ongeveer 15 kilometer van Ban La Up vandaan. Dat ljkt dichtbij, maar de weg er naar toe staat het niet toe om harder dan 20 kilometer per uur te rijden. We waren bijna een uur onderweg voordat we in Mae Lae aankwamen.

De leraar Engels van Ban La Up is met me mee gegaan om als tolk te dienen. Erg handig, want in Mae Lae spreekt niemand een woord buiten de deur.

De school in Mae Lae heeft twee leraren en drie klaslokalen. Daarnaast heeft de school een peuterklas waar een lokale moeder voor de kleintjes zorgt. Op de school zitten ronde de 90 leerlingen. Er zijn zes klassen, en deze zijn dus verdeeld over de drie klaslokalen.

De twee leraren komen zelf uit Mae Lae en ze zijn getrouwd. Omdat de leerlingen op deze school bijna allemaal ver weg wonen nemen de leraren elke dag de leerlingen mee in de auto. Een deel van de leerlingen wordt thuis gebracht in de auto.

De school in Mae Lae heeft ongeveer 90 leerlingen:

Achtentwintig leerlingen wonen te ver weg van hun ouderlijk huis of ze hebben geen ouders meer. De leraren hebben de zorg voor deze kinderen op zich genomen en elke dag blijven deze leerlingen slapen in het huis van de leraren.

Achtentwintig leerlingen wonen dus bij hun leraren in huis. Het zouden er bijna veertig zijn als het huis van de leraren groot genoeg zou zijn. De leraar Somboon vertelde dat ze inmiddels al meer dan vier jaar voor de schoolkinderen zorgen.

Een groot project voor de stichting

Khru Somboon, khru Sanit en ik hebben een paar uur gepraat over de school, de leerlingen en de toekomst van de naschoolse opvang. Khru Somboon liet me een opslagruimte zien waar hij was begonnen met het verzamelen van materiaal voor het bouwen van een slaapvertrek voor de kinderen.

Elke maand leggen hij en zijn vrouw geld apart zodat ze een zak cement kunnen kopen. Als ze zo door sparen dan kunnen ze misschien over vier of vijf jaar een huisje bouwen waar een aantal leerlingen kunnen slapen.

Ik heb de berekening van de benodigde materialen gezien. Toen zijn we gaan brainstormen. Hoeveel geld zou er nodig zijn voor het bouwen van een slaapvertrek voor ongeveer veertig leerlingen? (we willen op de toekomst zijn voorbereid, daarom rekenen we ruim)

We kwamen uit op tussen de 50.000 en 60.000 baht voor de materialen. Dat is ongeveer 1000 tot 1250 euro. De grond is al in bezit van de leraren dus daarvoor hoeft niet meer betaald te worden. De vaders van de leerlingen zouden het bouwwerk doen en in Ban La Up woont iemand die graag het bouwproces wil begeleiden. Er hoeft dus enkel nog voor bouwmateriaal gezorgd te worden.

Ineens werd mij duidelijk wat de stichting hier kan gaan betekenen: Dankzij de donaties uit Nederland kunnen we de droom van deze twee leraren verwezenlijken en een aanzienlijke bijdrage leveren aan een goede jeugd voor veertig kinderen.

We gaan een slaapvertrek bouwen voor deze kinderen:

Op foto 1 kan je de locatie zien waar het gebouw moet gaan komen. Het gebouw wordt 16 bij 8 meter groot. Het wordt gemaakt van betton en het krijgt gescheiden slaapruimten en badkamers voor de jongens en de meisjes.

Naar schatting gaat het bouwen van het slaapvertrek 1 tot 2 maanden kosten.

In september krijg ik het exacte budget en een bouwtekening van het slaapvertrek. Daarna ga ik naar een bouwmarkt in Mae Sariang om de materialen te bestellen en een wagen te huren om alle materialen in Mae Lae te krijgen.

Verder ga ik namens de stichting helpen in Ban La Up en Huai Ha en ik ga kijken op andere scholen om te zien wat de stichting daar kan gaan betekenen.

Aan het eind van september of het begin van oktober staat de volgende nieuwsbrief van de stichting online. Tot volgende maand!